DwaGrosze

Od czasu jak ruszył w 1999 złoty ekspres w złocie gnał bez zatrzymania przez dwanaście lat (w US$). Czy stuknie mu trzynastka – trzynasty rok pod rząd który złoto zakończy wyżej niż zaczęło? Odpowiedź brzmi: prawdopodobnie. A jeśli nie to dla inwestora będzie to dobra okazja do uzupełnienia pozycji.

Sekularna hossa w złocie ma się dobrze i jest troskliwie pielęgnowana przez pierwszej klasy specjalistów – Bena Bernanke z FEDu i Mario Draghiego z ECB, z obiema instytucjami zaangażowanymi w masowe zwiększanie podaży pieniądza w USA i Europie, odpowiednio. Niezależnie od tego czy nazwiemy to quantitative easing czy LTRO czy też jeszcze czymś innym, faktem jest że stale więcej nadrukowanych dolarów czy euro przypada na jedną uncję fizycznego złota. Na rychłe systemowe rozwiązanie kryzysu nadmiernego zadłużenia i fiat money czego jest on wynikiem się nie zanosi. Wymagałoby to daleko idących zmian samego systemu, do czego kartel bankowy dopuści tylko w ostateczności.

Tak daleko jeszcze nie jesteśmy. Deklaracje Bernanke utrzymania zerowych stóp procentowych do końca 2014, obliczone na wywołanie określonego efektu, wskazują jednak wyraźnie że stress na systemie wzrasta. Wraz z nim wzrasta desperacja rządów aby rozpadający się system utrzymać przy życiu jak najdłużej. Kontynuacja sekularnej hossy w złocie przez najbliższe kilka lat wydaje się więc zapewniona, choć nie wyklucza to rzecz jasna normalnej korekty od czasu do czasu, czy nawet negatywnego roku.

Mówiąc o perspektywach złota należy rozróżnić między mainstreamową perspektywą średnioterminową a uwarunkowaniami długofalowej inwestycji w złoto fizyczne. Mainstreamowe podejście, najlepiej być może artykułowane przez firmę analityczną GFMS która wyszła ostatnio w kolejnym raportem rocznym, mówi o umiarkowanie pozytywnym dla złota roku 2012. Nie za gorącym, nie za zimnym, składających się w średnim terminie na scenariusz który zadowoli największą część klienteli.

I tak po stronie plusów GFMS widzi dalej rosnący popyt inwestycyjny na złoto, napędzany masowym drukiem pieniądza wszędzie i obawami inflacyjnymi. W 2011 popyt inwestycyjny na złoto fizyczne firma szacowała na 1543 tony, co stanowi wzrost o 30% wobec 2010. W roku 2012 tempo wzrostu powinno się utrzymać co stawia popyt inwestycyjny w rejonie około 2000 ton. Innym plusem jaki widzi GFMS jest nasycająca się podaż złota z odzysku, który jest drugim składnikiem podaży. Ciekawe jest że w zasadzie tylko w Europie podaż złota z odzysku zwiększyła się znacząco, na co prawdopodobnie wpływ miał panujący tu kryzys. Wreszcie banki centralne rzuciły w końcu ręcznik na ring i po dekadach sprzedawania złota stały się od kilku lat jego netto odbiorcami, i to ostatnio w wielkim stylu. Zakupy złota z tego sektora wzrosły rok-do-roku o blisko 500%, z bankami centralnymi krajów BRICs odpowiedzialnymi za gros tego wzrostu. Dawna solidarność banków centralnych w długotrwałej presji na ceny złota poprzez systematyczne wyprzedaże wielkich ilości jest przeszłością.

Po stronie negatywów dla złota, choć zależy to mocno od mainstreamowego widzenia świata, wymienić można również kilka. GFMS reprezentuje tutaj optykę dealera w surowcach patrząc zbyt schematycznie, naszym zdaniem, na kwestie popytu i podaży. Złota wydobywa się na świecie tyle a tyle, aktualnie jego produkcja wzrosła w 2011 o 2.8% i w 2012 wzrośnie dalej o przewidywane 3%. Dodać do tego stagnującą się produkcję z odzysku i mamy lekko rosnącą podaż całkowitą złota która żywi globalny popyt z przemysłu (niewielki) i z sektora jubilerskiego.

Różnica między nimi to tzw. „surplus” który wchłonąć ma wspomniany wcześniej popyt inwestycyjny. Z popytem z sektora jubilerskiego aktualnie malejącym w 2011 o 2.2% GFMS zastanawia się czy sam wzrastający popyt inwestycyjny wzrośnie wystarczająco aby tę zwiększoną podaż zrównoważyć. Oznaczałoby to że aby utrzymać ceny na dotychczasowym poziomie świat musiałby zainwestować w złoto ok. $130 mld. Kopalnie złota przez ostatnie lata zredukowały swoje księgi hedgingowe, na których trzymały niegdyś prawie 3000 ton złota, do blisko zera. Skutkiem tego na dodatkowy popyt z tej strony nie ma już co liczyć. Odwrotnie, ewentualny powrót do hedgowania produkcji na możliwe spadki przez producentów oznaczałby że przemysł wydobywczy ze źródła popytu stać się może raczej źródłem podaży.

Zestawiając te plusy i minusy dla złota GFMS wychodzi z raczej salomonowym werdyktem. Złoto w 2012 ma być średnio po $1731/oz, wahając się w przedziale od $1530 do $1920 za uncję. Rajd w kierunku $2000 jest zdaniem GFMS prawdopodobny, z pierwszą połową 2012 bardziej prawdopodobną niż druga.

* * *

Wszystko to może się sprawdzić. Przewidywania te wydają się nam jednak w sumie trochę szkolne, i nie tyle o konkretne liczby tutaj chodzi ile o samą naturę złota. Otóż złoto jest rzeczą specjalną, odmienną od każdego innego minerału. Złoto mianowicie po prostu jest, i to jest zawsze. Gdzieś złożone czy zakopane, w posiadaniu kogoś kto je może chcieć sprzedać po danej cenie lub nie chcieć. Nie rdzewieje, nie paruje, nie gnije, nie jest spalane tak aby trzeba było je uzupełniać. Dlatego też uważamy że tradycyjny model przytaczający podaż „nowego” złota i pewien na nie popyt może nie być w przypadku złota zupełnie adekwatny. Nie znaczy to że prawo popytu i podaży przestało akurat obowiązywać w złocie. Tak nie jest. Twierdzimy jednak że w związku ze specyfiką złota które zawsze jest strony równania popytu i podaży zachowują się inaczej niż w innych surowcach.

Zróbmy mały eksperyment myślowy. Co by się stało z ropą naftową gdyby przez rok świat przestał ją pompować? Odpowiedź jest jasna – jej cena skoczyłaby do stratosfery. A co by się stało gdyby świat przestał przez rok wydobywać miedź? To samo, miedź wystrzeliłaby do stratosfery.  A co by się stało gdyby świat urządził sobie rok wakacji i przez rok przestał wydobywać złoto?

[pełny tekst wpisu dostępny jest na witrynie twonuggets.com]

więcej